هیچگاه از تلویزیون انتظار زیادی برای تربیت درست فرزندان جامعه نداشتم. به عقیده من اساساْ تلویزیون با عقلانیت ابزاری سازگارتر است. به همین دلیل من دلایلی دارم که تلاش های تلویزیون های
ارشادی نظیر تلویزیون جمهوری اسلامی ایران با ساختار فعلی از ابتدا محکوم به شکست است. شاید به همین دلیل انتظار برخی از هنرمندان و اندیشمندان از تلویزیون برای بسط هنر برتر و فاخر و آموزش جامعه در جهت ف
رهیختگی (تاکید می کنم فرهیختگی نه لزوماْ آموزش دو علم رایج روانشناسی و پزشکی) انتظار به جایی نیست. تا آنجا که اصرار بر این قضیه آب در هاون کوبیدن است.
داستانک: حرف بد
http://www.jahansargashte.blogfa.com/
سمیه افشار دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی
وقت شام بود. کنارهم نشسته بودند.
پسر گفت : اَه لعنتی ریخت.
مادر به آرامی گفت پسرم لعنتی حرف خوبی نیست دیگرآن را تکرار نکن. همین وقت دزد فیلم فریاد زد لعنتی! کجا می روی ؟ .
نگاه زیر چشمی پسر برقی زد. که ناگاه پلیس فیلم با فریاد بلند تر گفت : لعنتی ها ازدستمان دررفتند. پسر سرش را بالا آورد و خندید . رییس پلیس گفت لعنتی می گیرمت .!!!!!
